Wouter aan het woord…
Toevallig, of eigenlijk: toeval bestaat niet…, was ik afgelopen zaterdag op de training- en inspiratiedag van Alpha Nederland in de Basiliek in Veenendaal. Tijdens de dag van Alpha kwam de vraag naar een cadeau in je leven. Het antwoord daarop was voor mij simpel: mijn vrouw. Zonder haar zat ik nu niet hier. Het is zo mooi en waardevol om een levenspartner te vinden die geloof met je deelt. En we zijn niet volmaakt, uitontwikkeld of klaar: we leren nog iedere dag bij, struikelen ook op z’n tijd en hopen de goede weg te volgen. Maar het kunnen terugvallen op elkaar, elkaar bemoedigen, praten met elkaar over geloof dat helpt enorm. Dat maakt ook dat je keuzes durft te maken. Keuzes die niet altijd in lijn zijn met hoe daar in de maatschappij over wordt gedacht.
Wij zijn getrouwd als studenten. We verloofden ons toen we koud 10 maanden bij elkaar waren, maar we wisten zeker: bij jou wil ik zijn en blijven! En we hebben elkaar versterkt in ons geloofsleven. Eerst via de jongerengroep in Amersfoort, de kerkgemeenschap daar en in het bisdom via het JPU. We zijn naar de Wereld Jongeren Dagen geweest. We hebben er een voorprogramma voor Canadese jongeren mogen organiseren. Dan zie je nog duidelijker: de kerk van Jezus is overal en we zijn met velen die Hem willen volgen! Dat is echt heel gaaf.
En we zijn in vertrouwen doorgegaan. Door zomerkampen op te zetten en te organiseren binnen ons bisdom. Daar zijn we sinds twee jaar weer bij teruggekeerd, nu onze eigen kinderen niet meer zelf meegaan als deelnemer aan het Kinderkamp. En twee van hen zijn nu ook als leiding mee geweest. Hoe mooi is dat? Daar doe je het voor. Het geloof in Jezus doorgeven. En als dat aan je eigen kinderen is, en dat ze er ook open voor staan en tegelijk hun eigen weg in vinden, is dat een geschenk.
Dat sluit ook mooi aan bij de missionaire parochie! Want daar ben ik ook bij betrokken geraakt. Eigenlijk ook met dank aan onze kinderen. We zijn namelijk voorkeursparochianen in de Parochie Maria Laetitia. We wonen in Zeddam en dat hoort bij de H. Gabriëlparochie, waar wij Guus als pastor nog goed van kennen. Maar onze kinderen gingen stuk voor stuk naar Doetinchem naar school en de oudsten sloten zich aan bij de tienergroep in Doetinchem. En zo kwamen we bij de gezinszondagen en ook de musicals. Toen was voor ons de enige logische keuze om ons over te laten schrijven naar deze parochie. We werden ook gevraagd om mee te denken en te doen met de missionaire parochie. Hier zijn we inmiddels al een paar jaar mee bezig. Ook hier zie je de kracht van gezamenlijkheid. De conferenties die hierover in het bisdom, maar ook landelijk voor georganiseerd worden, zijn inspirerend, verbindend en laten zien hoe de kerk weer tot bloei komt. Geweldig om dit met zovelen te kunnen delen! We doen ideeën en inspiratie op, wisselen plannen uit en komen met veel energie weer terug. De betrokkenheid en het enthousiasme in het kernteam is groot en maakt het erg fijn om ermee aan de slag te zijn.
En als je ziet wat het doet en steeds meer mensen aansteekt, dan is dat alleen maar een bevestiging en bemoediging dat dit de weg is die we mogen gaan. Als pelgrims van hoop; dat blijf ik een mooie naam vinden. Want we zijn hoopvol en dat mogen we uitstralen.
Dat vind ik ook het mooie aan waar ik nu mee bezig mag zijn en gaan. Met jeugd en gezin aan de slag. Het mogen begeleiden van jongeren op hun (gelovige) levensreis vind ik geweldig. Ondersteunen en begeleiden zijn een tweede natuur voor mij. Het is een voorrecht om met hen op te mogen trekken en samen ons geloof verder te ontdekken. Vooral hun enthousiaste honger hiernaar werkt aanstekelijk en inspireert mij. Zij zijn de toekomst en als pelgrims van hoop gaan we samen op weg.
Ik vind dit prachtig en dat maakte het voor mij makkelijk om afgelopen januari in het gat te springen dat ontstond door het vertrek van pastor Paulus. Voor hen (de jeugd) doe je het: zij zijn de nieuwe generatie die je het geloof mee wilt geven. Ik heb toen ook direct ja gezegd op het doorgaan met de tienergroep. Een belangrijke plek waar jongeren zichzelf mogen zijn en tegelijk mogen leren en zich mogen ontwikkelen als gelovige. Dat is zo waardevol! Ik vond dat dit niet mocht stilvallen. En met elkaar zijn we ook verder gaan kijken. We hebben de tienergroep net voor de zomer omgevormd naar jongerengroep. Om ook voor de ‘oudere’ jongeren aansprekend te blijven, hen erbij te blijven betrekken, maar ook om te kijken of zij een rol in de organisatie kunnen gaan spelen. En dan kom ik weer terug bij Alpha. Het is zo mooi om te zien dat van daaruit hier al over nagedacht is en op ingespeeld wordt. We hebben zaterdag een mooi boek daar meegenomen dat een handleiding biedt van jongeren van 16+ om hun eigen leiderschapskwaliteiten te ontdekken en te ontwikkelen. ‘Durf te leiden’ heet het. Ik kan niet wachten om het in de praktijk te mogen gebruiken.
Ook een ander programma daar sprak me aan: Dichter. Dat is een methode die Alpha heeft ontwikkeld om met je partner uit de dagelijkse stroom te stappen. Je gaat met elkaar aan de slag om elkaar dieper te ontmoetten en te investeren in elkaar. Dit versterkt niet alleen je relatie, maar ook je geloofsleven. Want ook daar praat je met elkaar over. En dan kom ik weer uit bij het begin. Voor mij is de relatie met mijn vrouw de basis waardoor ik ben waar ik nu ben. Samen geloof delen, samen de weg volgen en ook besluiten wat te doen als de huidige weg niet meer de juiste lijkt. Dat heb ik anderhalf jaar geleden meegemaakt. Een sprong in het diepe door ontslag uit mijn toenmalige baan te nemen. Ik had al langer het idee dat ik een heel andere richting op wilde in mijn werkend leven, maar een overstap is niet zo een-twee-drie geregeld. Daarbij de vraag: wat dan? Waar zijn de mogelijkheden? Maar toch, in vertrouwen op Gods hulp, gestopt. Daarna heb ik tijd genomen om een nieuwe weg te vinden. En toch ook vooral door gebed, te blijven bidden om Zijn hulp en begeleiding, komen er nieuwe mogelijkheden voorbij. En ik ben blij en ook heel dankbaar dat dit nu heeft geresulteerd in werken voor de parochies HH. Twaalf Apostelen en Maria Laetitia. Wat een kans! Ik heb er heel veel zin in en kijk uit naar alles wat er komen gaat.
Bijschrift: Zijn gezin geeft Wouter de nodige energie!