Door mijn schuld ……

Door mijn schuld ……

In het kader van het Jaar van de Eucharistie (2019-2020) dat in ons bisdom wordt gehouden staan we deze jaargang van ons parochieblad stil bij enkele belangrijke onderdelen van de eucharistische liturgie en de betekenis daarvan, ook voor ons leven van iedere dag. In deze editie gaat het over vergeving en nieuw begin.

De Eucharistieviering begint met zware woorden. We bidden dan de schuldbelijdenis of boete-act en spreken uit voor God en voor elkaar dat we ‘gezondigd hebben in woord en gedachte, in doen en laten. Door mijn schuld…’ en daarbij kloppen wij ons op de borst, maar niet uit trots! Het is misschien niet een heel prettig ritueel, maar wel heel zinvol als we er goed bij stilstaan. We nemen verantwoordelijkheid voor onze daden, erkennen onze onvolkomenheid en vragen de heiligen in de hemel en onze naasten om gebed en hulp.

Er zijn ook andere vormen die vaak wat vriendelijker aan doen: teksten en kleine litanieën waarbij we de Heer aanroepen om zich over ons te ontfermen bijvoorbeeld. En er is dat prachtige gebruik dat we met name op het Paasfeest hanteren: de besprenkeling met het pasgewijde water. Het herinnert ons aan de doop waarin wij nieuwe mensen zijn geworden, geroepen om ons niet te laten regeren door de duistere, kwade machten in ons en om ons heen, maar om te leven als kinderen van het licht.

De 40-dagentijd die wij tegemoet gaan is van oudsher in de kerk de grote boetetijd. We worden aangespoord een weg van bekering te gaan met vasten en gebed én goede daden. Vasten is een vorm om je los te maken van oude patronen die niet heilzaam voor je zijn. Dat zijn niet alleen eetpatronen maar alle denkbare levenspatronen die er in de loop der jaren bij ingeslopen zijn. Een moderne vorm van vasten is bijvoorbeeld een beperking van overmatig gebruik van IPhone en social media of de ouderwetse TV. Hoeveel tijd zitten wij niet achter een schermpje en verliezen wij het zicht op elkaar en

onszelf? Dat zijn gewetensvragen in onze tijd! De biecht, oftewel het Sacrament van Boete en Verzoening, heeft ook een eigen plaats in het leven van de kerk, juist in deze periode van 40-dagen. Veel ouderen voelen nog de tegenzin om dit sacrament te beleven, vanwege het veelvuldig moeten van vroeger en het soms niet weten wat je zou moeten zeggen. Jongere mensen beleven dit vrijer, soms bijna als een coachingsgesprek, waarbij het leven gewetensvol tegen het licht wordt gehouden. Het licht van Gods liefde. Het erkennen van fouten is natuurlijk nooit gemakkelijk. Een jongere vergeleek de biecht ooit met een bezoek aan de tandarts: Je gaat er nooit graag naar toe maar je voelt je schoon en opgelucht als je er bent geweest en weet dat alles ‘in orde’ is.

Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen daden en je niet verschuilen achter anderen of andere factoren is de eerste stap naar levensvernieuwing. Dat we die stap op verschillende wijzen steeds durven zetten. En Pasen mogen vieren als het feest van het nieuwe leven dat geen einde kent, omdat God ons in zijn barmhartige liefde draagt, zelfs over

de grens van de dood heen.

Hans Pauw, pastoor