Lopen loutert

Lopen loutert

Een tijdje geleden las ik Het Zoutpad, een indrukwekkend boek. Het Zoutpad vertelt het verhaal van de schrijfster Raynor Winn en haar man Moth. Ze leefden al zo’n dertig samen toen het noodlot toesloeg. Hun oude boerderij in Wales, een goedlopende Bed & Breakfast, raken zij kwijt door een speculatieschandaal. Tegelijkertijd wordt bij Moth een ernstige ziekte vastgesteld, waar geen behandeling meer voor mogelijk is. Ze hebben niets meer over en nog maar weinig tijd. In deze uitzichtloze situatie nemen ze een impulsief besluit: ze gaan het eeuwenoude South West Coast Path lopen, een lange-afstandswandelpad van duizend kilometer langs de zuidkust van Engeland.

Met twee rugzakken en een kleine tent beginnen ze hun wandeltocht door een landschap van rotsen en kliffen, langs stranden en kleine kustdorpen. De zware tocht met alle moeilijkheden, die zij onderweg tegenkomen, de bijzondere ontmoetingen en helende kracht van de natuur, loutert, doet hen ja-zeggen tegen hun leven, zoals het geworden is.

“Ik spande me niet langer in, vocht niet meer om het onveranderbare te veranderen, klampte me niet angstig vast aan het leven dat we niet hadden kunnen behouden, was niet meer boos op het autoritair systeem dat te bureaucratisch was om de waarheid te zien. Een nieuw jaargetijde was in me gekropen, een zachter jaargetijde van aanvaarding.  In me gebrand door de zon, in me geblazen door de stormen. Ik kon de lucht, de aarde, het water voelen en blij zijn dat ik onderdeel was van de elementen, zonder dat zich een afgrond van pijn opende bij de gedacht aan het verlies van onze plek daarbinnen. Ik was deel van het geheel. Daarvoor hoefde ik geen stukje land te bezitten. Ik kon in de wind staan en ik wás de wind, de regen , de zee; het was alleen maar ik, en ik was niets in dat alles. Mijn wezen was niet verloren. Het was doorschijnend, ongrijpbaar, maar aanwezig en werd sterker met elke landtong”.

Al eeuwenlang gaan mensen op pad, voor langere of korte tijd. Naar Jeruzalem, naar Rome en de laatste jaren lopen veel mensen naar Santiago de Compostella. Er is meestal een aanleiding: een ingrijpende scheiding, het verlies van een dierbare, of de afsluiting van een periode in hun leven. Wekenlang te voet onderweg, dagelijks op pad met zon en regen, met alles, wat je hebt, op je rug. Je wordt één met wat er is; je zegt ja op je leven, waardoor een nieuw begin mogelijk wordt. Lopen loutert.

Raynor Winn, Het Zoutpad. Over oude wegen naar een nieuw begin. Amsterdam 2019.

Volgende
Thuis komen